Oszustwo zostało ostatecznie wykryte i Wivalius po długim procesie przerywanym kilkoma jego ucieczkami został skazany na więzienie w twierdzy Kajaneborg w Finlandii, gdzie został odtransportowany w roku 1634. W tej sytuacji oczywiście małżeństwo zostało uznane za nieważne. W więzieniu pozostał, mimo licznych próśb o wstawiennictwo, aż do roku 1641. Po wydostaniu się stamtąd udał się do Sztokholmu. Początkowo działał on tam jako swego rodzaju adwokat i zajął się pewną liczbą dosyć zagmatwanych i trudnych procesów. Kilka lat po odzyskaniu wolności ożenił się z Malin Ellertz, córką sztokholmskiego karczmarza, z którą miał wiele dzieci. Dzięki protekcji rodziny De la Gardie został zatrudniony jako prawnik wojskowy i pozostał na tym stanowisku do roku 1651. Ostatnie lata życia spędził on w rodzinnej posiadłości Vivalla, w czasie których zaangażował się w ogromną liczbę wręcz śmiesznych procesów, które doprowadzały spokojnych rolników z jego okolicy do rozpaczy.
Twórczość literacka Wivalliusa Wivallius pisał w okresie baroku. Tworzył utwory w języku niemieckim, duńskim i łacinie. Był jednym z najważniejszych twórców literatury barokowej w Szwecji.