Poetycka działalność Wivaliusa przypadła na jego młodość. Jego pierwszy znany wiersz został napisany w 1625 i mówił o umarłym studencie, zaś jego pozostałe utwory powstawały w okresie jego pobytu w więzieniu w Danii, Sztokholmie i Kajaneborgu. Wyróżniały się one ciepłem poetyckiego odczuwania, żywym stosunkiem do natury oraz kunsztowną formą. Wivallius jednak nie traktował swego daru bycia skaldem na tyle poważnie, aby stać się przełomowym pisarzem. Po wydostaniu się z więzienia nie czuł już tak silnej potrzeby pisania pieśni i stworzył tylko kilka łacińskich wierszy bez większego znaczenia. Najbardziej popularne jego wiersze to te, w których z dużą siłą przejawia się umiłowanie wolności, np. Ack, Liberias, tu ädle ting (O, wolności, ty szlachetna sprawo) i Varer nu glad, mine fiender all (Bądźcie szczęśliwi, wszyscy moi wrogowie). Wyróżniają się też jego wiersze opisujące przyrodę, np. Klage-wijsa öfwer thenna torre och kalla wåhr (Pieśń narzekająca na suchą i zimną wiosnę), które stawiają go na czołowej pozycji wśród ówczesnych twórców opisujących naturę. Jednak nie widać powodu, aby przypuszczać, że wykonał on przypisywane wcześniej Erykowi XIV tłumaczenie Väl är den, som vitt från höga klippor (z Opitza).