Średniowiecze Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1246 roku, jednak przez niektóre źródła uznawana jest za falsyfikat. Podaje ona, iż ks. Przemysł I zaświadcza, że komes Bodzęta syn Janusza z Widzimia nadaje miejscowość opactwu cystersów z Paradyża. Wiadomo, iż w XIII wieku Lubrza była typową osadą rycerską z ośrodkiem grodowym, rozwijającym się obok dóbr klasztoru w Paradyżu. W XIII i XIV wieku nastąpił rozwój miejscowości wiążący się z jej położeniem na szlaku handlowym ze Świebodzina do Gorzowa, takie położenie zapewniało również połączenie z Frankfurtem oraz Poznaniem. Za pierwszą autentyczną wzmiankę uznaje się informację z 1247 roku, która dotyczy decyzji papieża Innocentego IV o przyjęciu pod swoją opiekę opactwa cystersów z Paradyża wraz z należącymi do niego wsiami, i która wymienia m.in. Lubrzę. Z kolei dwie informacje źródłowe z 1249 roku mówią o sprzedaży przez Bodzętę wsi Lubrza za 40 grzywien dla klasztoru z Paradyża, co poręczył opat klasztoru cystersów z Lehnin. Fundusze uzyskane ze sprzedaży były przeznaczone na wykupienie Bodzęty z niemieckiej niewoli. Od drugiej połowy XIII wieku zrozumienie historii Lubrzy komplikuje fakt, iż w bliskiej odległości od cysterskiej Lubrzy, w 1276 roku kasztelan zbąszyński Wojciech z rodu Dryjów, dokonał lokacji nowej miejscowości nazwanej Lubenov/Lubieniów.