Lubieniów stał się następnie ośrodkiem rezydencjonalnym komesa Wojciecha Krzczonowicza, w 1304 roku gród wzmiankowany był jako castrum Lubenov. W 1293 roku Jan i Mikołaj, synowie Bodzęty, zawarli ugodę, potwierdzoną przez Przemysła II, o zrzeczeniu się praw do wsi Lubrza, za co otrzymali od opata z Paradyża 210 grzywien. Cystersi, zarządzając wsią, stawiali głównie na uprawę roli oraz hodowlę, stosując przy tym trójpolówkę, nawożenie, oraz meliorację. W 1312 roku Lubrza/Lubenov była centrum administracyjnym jednego z dystryktów księstwa głogowskiego, będąc siedzibą jego zarządcy, czyli ówczesnego landwójta. W tym czasie własność obu wsi była podzielona pomiędzy stan rycerski i zakonników z Paradyża. Sytuacja ta trwała do 1322 roku. W tym roku miały miejsce dwie transakcje, pierwsza przeprowadzona przez Piotra von Lossow polegała na zamianie miasta i zamku w Lubieniowie/Lubenov na dwie mniejsze miejscowości. Zamiana została potwierdzona przez ks. Jana ścinawskiego oraz ks. Henryka żagańskiego w 1330 roku. Druga informacja z 1322 roku dotyczy nadania przez Wojciecha Krzczonowicza swojej części miasta Lubieniowa również dla zakonników z Paradyża. Transakcje, przeprowadzone przez klasztor paradyski w 1322 r.