Był prezesem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Łodzi. Na tym stanowisku w listopadzie 1918 roku kierował rozbrajaniem Niemców. W sierpniu 1919 jako kapitan został przyjęty do Wojska Polskiego. W związku z wojną polsko-bolszewicką został wówczas przydzielony do Departamentu Sanitarnego M.S.Wojsk., następnie zostając chirurgiem Głównego Kwatermistrzostwa Naczelnego Dowództwa Frontu Wołyńskiego w Łucku.
Od września 1919 do stycznia 1920 był przeniesiony do rezerwy personalnej Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. W styczniu 1920 został komendantem szpitala wojskowego w Wołkowyjsku, a w kwietniu 1920 został awansowany do stopnia majora, następnie od października do sierpnia 1921 był komendantem Szpitala Wojskowego w Łodzi. W 1921 został także lekarzem 28. Pułku Strzelców Kaniowskich w Łodzi i odbył kurs przeszkolenia dla lekarzy wojskowych zawodowych przy Szkole Aplikacyjnej Korpusu Oficerów Sanitarnych w Warszawie. Następnie pracował w referacie mobilizacyjno-organizacyjnym w Szefostwie Sanitarnym Dowództwa Okręgu Korpusu nr IV Łódź. W 1922 został awansowany do stopnia podpułkownika, a w 1928 – pułkownika. W latach 1930–1934 jako szef sanitarny stał na czele Okręgu Korpusu Wojska Polskiego nr IV w Łodzi. W 1934 przeszedł w stan spoczynku. Pracował jako lekarz, przyjmując pacjentów przy ul. Zagajnikowej 40 (późn.