II wojna światowa Pierwsze bombardowania Starego Miasta przez wojska radzieckie miały miejsce w marcu 1945 r. 3 marca spalił się dom handlowy Gustava Zeecka, 6 marca kamienice na ul. Katedralnej, a 12 marca kamienice najbliżej kolegiaty. Podpaleń dokonywała także armia niemiecka zgodnie z taktyką spalonej ziemi. W połowie marca pożar zniszczył dach kolegiaty. Ostrzał artyleryjski miasta, walka o pojedyncze budynki a potem powojenne podpalenia dokonane przez żołnierzy radzieckich doprowadziły do silnych zniszczeń zabudowy w obrębie Starego Miasta.
Pierwsze lata powojenne mały|Zniszczenia wojenne na Starym Mieście Wskutek ciężkich walk w bitwie o Kołobrzeg w czasie II wojny światowej zabudowa miasta uległa zniszczeniu w ok. 90%. W dniach 10-11 sierpnia 1946 r. Kołobrzeg wizytowali rzeczoznawcy szczecińskiego Rejonowego Urzędu Planowania Przestrzennego. W czasie swojej wizyty we współpracy z władzami miasta sporządzili założenia planu odbudowy Kołobrzegu. Plan ten nie został wcielony w życie. 4 kwietnia 1947 r. na konferencji „Odbudowa Kołobrzega” powołano Komitet wykonawczy odbudowy Kołobrzegu, w którego skład weszli: prezydent Kołobrzegu, Leonard Zarębski, Andrzej Niegolewski, Jerzy Klimaszewski, Adam Schönthalter, Zbigniew Bogacki i Stefan Lipicki.