Na mapach wydanych na początku XX wieku przy ulicy Młyńskiej na wysokości późniejszego placu M. i L. Kaczyńskich zaznaczono ciąg czterech elewatorów.
Po II wojnie światowej w regionie górnośląsko-dąbrowskim nastąpił znaczny wzrost zapotrzebowania na usługi w zakresie transportu kolejowego i w związku z tym pod koniec lat 50. XX wieku zapadła decyzja o budowie w Katowicach nowego dworca kolejowego. W 1959 roku rozstrzygnięto konkurs organizowany przez Stowarzyszenie Architektów Polskich na budowę nowego kompleksu dworcowego, który wygrał zespół architektów zwanych „Tygrysami”: Wacława Kłyszewskiego, Jerzego Mokrzyńskiego i Eugeniusza Wierzbickiego.
Zwycięska koncepcja powstała w oparciu o istniejący wówczas układ komunikacyjny śródmieścia Katowic. Przewidywała ona postawienie na placu dworcowym prócz samego dworca kolejowego także kolejowego budynku administracyjno-biurowego oraz 60-metrowego wieżowca – hotelu miejskiego.