11 listopada 1918 odniósł ranę postrzałową lewej nogi. Został odznaczony na podstawie dekretu Józefa Piłsudskiego Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari za wzięcie do niewoli komendanta niemieckiego garnizonu w Warszawie.

W 1918 został przyjęty do odrodzonego Wojska Polskiego. W latach 1919–1921 brał udział w walkach na froncie wschodnim na Wołyniu, Białorusi, w odsieczy Lwowa oraz w obronie Warszawy będąc w stopniu podporucznika piechoty. Był dowódcą kompanii piechoty w 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy”, 42 pułku piechoty, dowódcą kompanii w 47 pułku piechoty Strzelców Kresowych i dowódcą batalionu strzeleckiego. 15 sierpnia 1920 podczas forsowania rzeki na Wołyniu został ranny w prawe przedramię. Za udział w wojnie z bolszewikami w 1920 został odznaczony Krzyżem Walecznych, nadanym 21 marca 1921. W 1921 zdał maturę w Gimnazjum Realnym nr 6 we Lwowie. W 1922 jako podporucznik rezerwy posiadał przydział do 4 pułku piechoty Legionów – został zweryfikowany w tym stopniu ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwowych piechoty.