Epidemia spowodowała ogromne trudności gospodarcze, ponieważ większość sklepów musiała zostać zamknięta. Spowodowało to stagnację gospodarczą, uderzającą głównie w biednych. W odpowiedzi na to, władze cywilne i kościelne stworzyły specjalne fundusze, z których zapewniono pomoc biednym i osobom pozbawionym z dnia na dzień środków do życia.
Szczyt epidemii
Epidemia na wyspie Malcie osiągnęła swój szczyt w lipcu, kiedy odnotowano 6286 nowych przypadków, z czego 2743 osoby zmarły.
Epidemia objęła różne rejony Malty, w tym Florianę, Islę, Birkirkarę oraz szpitale wojskowe i morskie. Ludzie byli przerażeni i starali się unikać kontaktu nawet z bliskimi, co zostało opisane przez naocznego świadka Sarah Austin (żonę jednego z komisarzy królewskich, przebywającego na Malcie w latach 1836–1838). W pamiętniku napisała:
6 lipca choroba dotarła na wyspę Gozo, do końca miesiąca zarejestrowano 510 przypadków zakażeń, w wyniku czego śmierć poniosły 183 osoby. Epidemia szczególnie wysokie żniwo zbierała w biedniejszych dzielnicach, gdzie warunki mieszkaniowe i sanitarne były bardzo złe.
W sierpniu, a zwłaszcza we wrześniu, liczba nowych przypadków na wyspach maltańskich znacząco spadła, a epidemia zaczęła wygasać.