21 czerwca na wyspie Gozo utworzono podobny komitet (Comitato di Salute), który sformułował zasady podobne do tych obowiązujących na Malcie. Oprócz tego ustalono, że zmarli mieli być chowani na cmentarzach w obecności sierżanta policji, w grobach należało stosować zaprawę wapienną. W przypadku pochówku w kościele, grób musiał być dobrze opieczętowany.
Wielkie szpitale tymczasowe utworzono w Valletcie, Florianie, Isli, Mdinie, Żejtun, Żebbuġ, Ħamrun, Qormi i Żurrieq. Zachęcano ludzi do udawania się do szpitala, gdy tylko choroba znalazła się w początkowej fazie, jednakże większość pacjentów trafiała do szpitala w stanie agonalnym. Tym, którzy pozostali w domach, zapewniono bezpłatne leki i usługi.
29 czerwca na Gozo zdecydowano, że Conservatorio delle Zitelle zostanie wykorzystane jako szpital choleryczny na wypadek, gdyby choroba dotarła na wyspę. Więźniowie mieli zostać przeniesieni do Casa San Calcedonio w Rabacie (obecnie duchowe centrum rekolekcyjne Manresa Retreat House).
Problemy gospodarcze