Po zakończeniu II wojny światowej, w maju 1945 wrócił do Chorzowa i ponownie podjął pracę katechety.

Okres powojenny Do przejścia na emeryturę był prefektem szkoły zawodowej w Katowicach. Był wikarym w parafii św. Antoniego z Padwy w Chorzowie. Od 1951 choroba kardiologiczna ograniczyła jego możliwości duszpasterskie, wskutek czego został rektorem przy kościele św. Wawrzyńca w Chorzowie. Angażował się w prace ruchu „księży patriotów”, był członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, Okręgowej Komisji Księży (od 25 maja 1950), zastępcą przewodniczącego prezydium OKK w od 21 listopada 1951 do 1 kwietnia 1953, członkiem Plenum Głównej Komisji Księży od 20 lutego 1952 do 23 listopada 1954. W 1954 otrzymał godność dziekana honorowego. W latach 1945–1953 był prezesem Zarządu Wojewódzkiego „Caritas” w Katowicach, a następnie został prezesem honorowym Zarządu Głównego „Caritas”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I stopnia Srebrny Krzyż Zasługi (dwudziestolecie międzywojenne) Złoty Krzyż Zasługi (22 kwietnia 1938).