W 65 Liu Ying, który najwidoczniej był podejrzany o udział w jakiejś intrydze, wysłał do cesarza prośbę o łaskę wraz z darem znacznej ilości jedwabiu. Ming odpowiedział mu nader łaskawie, gratulując znajomości nauk Huang-Lao oraz praktykowania humanitarnego kultu Buddy, z jego regularnym oczyszczaniem się i postem, a także winszując gościnności wobec buddyjskich wyznawców (yipusai, pali upasaka) i mnichów (sangmen, pali Samana). Jedwab został zwrócony, by Liu Ying mógł kontynuować swoje zbożne dzieło.
Ten edykt cesarza Minga „jest pierwszym tekstem historii chińskiego Buddyzmu, pokazującym jego wczesny związek z popularnym taoizmem i identyfikujący Chu/Pengcheng jako centrum kultu”. Generalnie przyjmuje się, iż buddyzm przybył do Chin przez Azję Środkową, ale na południowy wschód mógł zostać przyniesiony przez zamorskich kupców. Pozostaje czymś wątpliwym, na ile odzwierciedlał wówczas klasyczną tradycję indyjską. Zwolennicy Huang-Lao uważali Żółtego Cesarza za duchowo identycznego z Laozi i jego kolejnymi reinkarnacjami.