Psalm żalu – czwarty z Psalmów przyszłości napisany przez Zygmunta Krasińskiego w 1848 roku.
O utworze Psalm żalu powstał w 1848 roku jako odpowiedź Krasińskiego na poemat Słowackiego Odpowiedź na Psalmy przyszłości (Do autora trzech Psalmów). We wstępnym słowie do utworu autor podkreśla zarzuty podniesione przez nieznanego mu polemistę:
Przeczucia Psalmu miłości są zupełnie fałszywe, a bojaźń autora nieuzasadniona. Nikt nie groził nożem i rzezią, a ty zląkł się, syn szlachecki. Szlachty może było kiedyś i sto tysięcy, ale teraz wcale już jej nie ma. Dlatego muszą przyjść światła Boże na lud. Wtedy powstaną cudowne jakieś przerażenia i z nimi będzie duch. Słaby mówisz rzeź wybiera, ale kto wie co wybierze ów młody duch. Może ludów zatracenie, okropne odmęty płomieni, ruiny, z których korzysta właśnie on, duch wieczny rewolucjonista. Nad popiołami zniszczonego świata wstanie nowa jutrzenka. Z otchłani ojczystych dziejów słychać będzie jęk. Duch ponad nimi będzie uciskał, mroczył i błyskał, aż wstanie wiek absolutnie nowy. Poemat dzieli się na trzy części. Pierwsza liczy sobie 198 wersów, druga – 118, trzecia – 318. Jest to więc najobszerniejszy z psalmów Krasińskiego.