Polskę namiestników / Za kilka srebrników / Twój rozsieka Lud! I nic nie pozostanie ze spodziewanego akordu dziejów.
Oby jego krytyk wieszczył prawdziwie, a autor utworu, oby okazał się zdjętym przerażeniem kłamcą. Oby Polska nierozdarta rzezią, śmiała się z niego. I oby pozwany przed sąd został skazany na śmierć lub kajdany. Wśród przekleństw gminu szliby obydwaj szczęśliwi, jeden swą chwałą, drugi zbawieniem Polski. Niestety wściekłość nie jest uduchowieniem, a wszelka godzina zwycięstwa zaczyna bić w sercu Boga. Dlatego narody muszą najpierw stanąć przed nim i to z anielską duszą. Tylko święty Lud odziedziczy królestwo. Lecz póki nie jest Królem, nie ma co przed nim klękać. Raczej ufać w polską szlachtę i moc Pana.
W pieśni jego polemisty Duch grzmi jak pogański Jowisz, jak upiór wandalski, który ma przynieść tyle postępu, co Attyla. Jest tylko czystą myślą, tylko Robespierre'm. Nie ma serca, ani życia. Taki obraz Ducha jest oszczerstwem, mglistym wyobrażeniem.