Przeszłość zostaje zbawiona, a przyszłość oświecona. Aniołowie głoszą wiek chwały. Krwawe łzy zostały zamienione w prąd światła, grzech – starty i rządy objął Duch.
III Autor powstrzymuje swego polemistę. Ani mongolskie bicze, ani czerwone Rzeczpospolite nie są cudami Ducha. Tylko wolna wola jest zdolna zamienić drogi Boże w jamę zguby, siać morderstwa w imię nadziei i braterstwa, świat wytrącić z jego kolein. Jej obłuda dotyka Ducha i nic jej nie zmaże. Ci którzy głoszą takie prawdy są faryzeuszami przyszłości. Wołają: Chryste! Chryste! Lecz każdy czuje się Bogiem. A kto się ubóstwia, ten się jednocześnie pomału odczłowiecza. Dziki i chory widzi wokół siebie zmory, mąci wiarę, dzieje i ojczyznę. Wpada w rozpacz. Wzywając innych do obłędu ogłasza się prorokiem i zbawcą. Aż nie wątpiąc, że jest Bogiem i stwórcą, staje się katem dusz i ciał.