Kto obcuje z Duchem widzi wkoło niesprawiedliwości i krzywdy, wyniesienie carów, zbuntowany lud wiodący świat ku zatraceniu i powstaje by zbawiać ludzi. Przyjmuje rany i ciernie. Wśród podłości i krzywd chwali Pana. Nie dba o wrogów czyhających ze zdradą i zabójstwem. I pamięta, że jest niczym przed obliczem Bożym. Wtedy z duszą czystą i szczerą łączy się z duchem. Poeta mówi, że widzi dokąd zmierza wir zdarzeń. Celem Polski nie jest zemsta i pożoga. Tajemnica jego przeciwników prowadzi do skojarzenia dwóch barbarzyństw: spuścizny Iwana Groźnego i rewolucyjnych klubów. Jest ślubem gilotyny z carskim knutem. Prowadzi do podeptania kościołów i pomieszania plemion. I to Polska ma wedle nich być sprawczynią pożaru wszechświata. Kuszą ja, by pod koniec swej męki, przywdziała wygląd upiora, zakochała się w Szatanie i o nim świadczyła.