Polska nie w takim stroju wstanie do ostatniej walki, ale z pacierzem na ustach, ze skrzydłami spływającymi znad pancerza, z kształtem dwóch mieczy, które leczą, w ręku. Zapraszać będzie gości do przybytków Pańskich. Wcześniej Pan dokona sądu nad Rzeczpospolitymi szatańskimi i północnym knutem. Świat-kat Polski legnie w pyle. Porwie się do noża i sam sobie będzie zadawał ból i uczci Moskala. Polska ma zlecieć jak Anioł, ale nie ma zostać katem swego kata. Zemsta wiedzie bowiem do zatraty. Ludy, które pragnęły wolności, ale nie znały Boga, utraciły wielu swych synów. Ci co pozostali, jęczą w niewoli, służąc Sprośnym Panom bez koron na głowie: wyznawcom Jehowy, schizmatyckim duchoborcom i raskolnikom, czcicielom Molocha. Zepchnięci ze schodów dziejowych, spadają w ciemność.
Polska ma zlecieć jak Anioł w promienistym ciele. Jej imię – Bogumiła. Wzgardziła czerwonym sztandarem / i moskiewskim Carem. Ona jedna jaśnieje pośród czerni swych prześladowców. Ściga przez powietrze szatany. Doścignięci upadają od światła jej mieczy. Świat ją zabił, a ona teraz podaje mu rękę. W niej przechowana jest Ludzkość niepokalana. W dłoniach nie trzyma puginału, Duch w niej zwycięża Bożoczłowieczym czynem. Sypie z dłoni garść promieni i na świecie robi się jaśniej. Aż przeleci wszystkie kraje i odegna od nich śmierć wieczną. Tak się zmartwychwstaje.
Przypisy . . . . . . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Polskie poematy ż