Możliwe, że w tym czasie przebudowę zamku w stylu renesansowym (na co wskazuje detal kamieniarski), przeprowadził w jej imieniu marszałek wielki koronny Piotr Kmita, który, wbrew temu co notowała starsza literatura, nigdy nie był właścicielem Mokrska.
W 1540 zanotowano jako właściciela zamku ponownie Jakuba Sancygniowskiego herbu Jelita. W 1598 r. Mokrsko Górne było w rękach Giebułtowskich herbu Lis, właścicieli pobliskiej wsi Łukowa.
XVII wiek
W XVII w. dobra Mokrsko stały się własnością wielkopolskiego rodu Chełmskich. Zamek rozbudowano w XVII wieku poprzez podwyższenie murów obwodowych. Jan Chełmski wydzielił z majątku Mokrsko Górne dla swej córki Marianny, wydanej za Mikołaja Ksiąskiego. W 1676 r. Mokrsko Górne odziedziczył jego syn Stanisław Ksiąski, miecznik owrucki, żonaty z Barbarą Ossolińską.
XVIII - XIX wiek