Nominacja Triepowa miała stanowić przeciwwagę dla osoby nowego ministra spraw wewnętrznych Aleksandra Bułygina, który miał reputację polityka umiarkowanegoA. Asher, The Revolution..., s. 103-104.. Kandydaturę Triepowa zasugerował jego szwagier generał Aleksandr Mosołow, który przekonał do jego osoby ministra dworu Władimira Frederiksa, a ten z kolei zarekomendował moskiewskiego oberpolicmajstra Mikołajowi II. W prywatnej rozmowie z carem Triepow ostro wystąpił przeciwko liberałom, co ostatecznie przekonało cara.
Dmitrij Triepow nakazał z całą surowością pacyfikować protesty robotnicze. Chciał również ratować nadwątlony wizerunek cara, aranżując r. spotkanie Mikołaja II z delegacją robotników, wyłonioną przez policję i fabrykantów. Podczas spotkania car zadeklarował wsparcie finansowe dla rodzin zabitych, ale również zasugerował, iż robotnicy dali się zwieść wrogom ojczyznyA. Asher, The Revolution..., s. 97..