Psalm dobrej woli – piąty i ostatni z Psalmów przyszłości napisany przez Zygmunta Krasińskiego w 1848 roku.

O utworze Psalm składa się z sześciu części nierównej długości. Ostatnia z części zajmuje prawie połowę poematu. Każda rozpoczyna się inwokacją: Wszystko nam dałeś, co dać mogłeś, Panie!, a kończy wezwaniem: Teraz, gdy rozgrzmiał się już sąd Twój w Niebie / Po nad lat zbiegłych dwoma tysiącami, / Daj nam, o Panie, świętemi czynami / Wśród sądu tego samych wskrzesić siebie!

Utwór został napisany jedenastozgłoskowcem i liczy sobie 277 wersów.

Treść Poeta dziękuje Bogu za tysiącletnie, chrześcijańskie, dzieje Polski, za przeszłość, która niesie miłość, gardzi grabieżą, nie pragnie zdobyczy. Kiedy Polacy zstąpili w porozbiorowej doliny otchłanie, choć ich nie było, przecież bywali na polach walk. Rzekome trupy okazywały się duchami. Bóg powołał Polaków do pełniejszego żniwa. Ujął im ziemi, a spuścił niebiosa. Lecz zostawił wolną wolę, bo każdy naród i każdy człowiek z własnego wyboru idzie torem Bożego zamysłu. Kiedyś umiłowana przez Boga Jerozolima miała być królową pogańskim katom. Lecz zapamiętała się w pragnieniu zemsty nad nimi i dotąd płacze jako wdowa, że Mesjasz nie ścina plemion toporem, ale wziął krzyż w zmartwychwstałe dłonie i nim obala światy.