Ci którzy dopuścili się rzezi i zaborów stoją nadzy w świetle swych czynów. Kończą bezpłodnie własną śmiercią. Każdy bowiem kto się dopuścił zdrady wobec Bożego Słowa, przepada, jak niegdyś miriady aniołów.

Polacy tymczasem stoją nad otchłanią na wąskim przesmyku. Skrzydła już im rosną ku zmartwychwstaniu. Tymczasem przepaść – śmierć wieczna – kipi pychą i złością, zabójstwami i bluźnierstwem. Jeśli stojący uczynią ku niej krok, znajdą się na dnie nicości. Poeta chce wołać Boga o pomoc, ale wie, że to godzina próby: wszystko nam dałeś, co dać mogłeś Panie. Prosi więc, by Bóg wspomniał, że Polacy jeszcze przed rozbiorami czcili Jego nakazy i przyjęli matkę Jego Syna na Królową polską. Miliony umarły z jej imieniem na ustach. Niech więc teraz, ubrana w zmarłych chmurę modli się, by szatani lub ludzie podli nie związali stóp dążącym ku Bogu. Otoczona wieńcem dusz zmarłych Matka Boża wznosi się ponad drogi mleczne i poza słońca. Klęka przed tronem Bożym wśród serafów. W dłoniach trzyma dwa puchary: krwi Chrystusowej i krwi wylanej w ciągu dziesiątków lat przez ofiary potrójnego kata Polski. Przepaść tymczasem huczy śmiechem. Nie widzi, co dzieje się w górze. Poeta prosi o czystą wolę Ojca, Syna i Ducha. Tego który nakazał ludzkiej istocie, by przeanielała się przez moc ofiary, a Polsce, by wprowadziła ludy w miłość i pokój.