Zarówno Ługowska, jak i Lisowska, zwróciły uwagę na oryginalny sposób równoległej i komplementarnej narracji w książce, prowadzonej przez dwóch bohaterów – człowieka Dużego, właściciela psa, i samego psa (Elfa), co w połączeniu z dowcipnym językiem stanowi także źródło humoru utworu. Badaczki zauważyły też pedagogiczną wartość opisania psich zwyczajów; co jest w utworze znaczącym elementem. Ługowska napisała, że „Liczne fragmenty opowieści odnoszące się do zwyczajów Elfa... mogłyby wręcz stać się podstawą „zbeletryzowanego poradnika” dla młodych opiekunów psów, a przy okazji narzędziem pedagogicznej perswazji”; podobnie Lisowska podsumowuje swoją analizę pisze, że książka „mogłaby stanowić sfabularyzowany poradnik, jak odpowiedzialnie opiekować się czworonożnym przyjacielem, uwzględniając przy tym specyfikę wewnętrznego psiego świata”.

Według badań Anny Józefowicz opublikowanych w czasopiśmie „Podstawy Edukacji” w 2022, nauczyciele używający książki jako lektury w szkołach w latach 2017–2021 uznali ją za wartościową lekturę, uczącą wrażliwości do zwierząt.

Uwagi

Przypisy Bogusław Kwiecień, Marcin Pałasz z nagrodą za „Sposób na Elfa”, „Dziennik Polski”, 19 października 2013.

Kategoria:Polskie powieści dla dzieci i młodzieży Kategoria:Powieści z 2012 Kategoria:Lektury szkolne w Polsce Kategoria:Utwory literackie o psach