Proces twórczy Pierwsze, niezachowane obrazy z cyklu demonicznego powstały jeszcze w Kijowie, równolegle z malowidłami do Soboru Świętego Włodzimierza, nad którymi Wrubel pracował w 1887 roku. W korespondencji artysta często powracał do swojego zamysłu, co świadczyło o stałej obecności Demona w jego świadomości. Traktował temat jako wymagający szczególnego skupienia, dojrzałości artystycznej i ciągłego doskonalenia warsztatu. Praca nad wizerunkiem była dla niego procesem długotrwałym, pełnym przerw i powrotów, a także zmagań twórczych. Efektem niemal pięcioletnich rozmyślań nad bohaterem oraz prób, które nie spełniły oczekiwań artysty, był obraz Demon siedzący – pierwsze skończone dzieło demoniady, a także pierwsza z zachowanych prac poświęconych temu tematowi.

Wrubel miał już własną wizję postaci, gdy po skończeniu Demona siedzącego zaczął tworzyć ilustracje do poematu Lermontowa Demon. W przeciwieństwie do romantycznego, mitologicznego wygnańca z raju opisanego w literaturze, Demon Wrubla był bardziej złożony i łączył różne znaczenia. Postać ta ewoluowała – jej wizualna forma przechodziła z jednej warstwy znaczeniowej w kolejną, podobnie jak chrześcijaństwo rozwijało się na podłożu wierzeń pogańskich.