Problemy kompozycyjne, takie jak zbyt duże rozmiary głowy Demona w stosunku do płótna, zmuszały artystę do wielokrotnego jego demontażu i ponownego naciągania na blejtram.
Wrubel ukończył Demona siedzącego w 1890 roku, wykonał go w technice olejnej na płótnie o wymiarach 116,5 x 213,8 cm.
Dzieje obrazu Obraz stosunkowo wcześnie trafił do prywatnej kolekcji mecenasa Władimira Girszmana, znajdował się w niej już na przełomie XIX i XX wieku. Choć dokładna data oraz okoliczności nabycia obrazu pozostają nieznane, jego obecność w zbiorach tego kolekcjonera jest dobrze udokumentowana. Obraz został przedstawiony publiczności dwukrotnie: na wystawach zorganizowanych przez „Mir iskusstwa” w Moskwie w listopadzie 1902 roku oraz w Petersburgu w lutym 1903 roku. Był także jednym z dzieł, które dzięki zaangażowaniu żony kolekcjonera zostały zaprezentowane na Wystawie Sztuki Rosyjskiej w Paryżu w 1906 roku.
W czasie rewolucji październikowej, w obliczu zagrożenia dla prywatnych zbiorów, część kolekcji Girszmana, w tym Demon siedzący, została zabezpieczona dzięki działaniom Igora Grabara.