Piloci po takim szkoleniu często nie mieli umiejętności lotów i walki w szyku oraz nie posiadali wyszkolenia z zakresu strzelania powietrznego.
Dowództwo Fighter Command zdawało sobie sprawę z tych niedociągnięć w zakresie szkolenia. Po wybuchu II wojny światowej reżim służby bojowej spowodował, że jednostki biorące udział w walkach nie dysponowały rezerwami kadrowymi pozwalającymi na prowadzenia szkolenia w dotychczasowym stylu. Dlatego też w marcu 1940 r., na bazie dotychczas funkcjonujących Ośrodków Zapasowych, stworzono 5. i 6. OTU. Miały być jednostkami doskonalenia bojowego dla przyszłych pilotów myśliwskich, szkolić ich z wykorzystaniem nowoczesnych myśliwców Hurricane i Spitfire. 8 kwietnia podjęto decyzję o stworzeniu 10, 12, 13, 15, i 16 OTU, które miały zająć się szkoleniem załóg bombowców. W czerwcu 1940 r. zmiany w systemie szkolenia w Bomber Command spowodowały, że do OTU trafiali już wszyscy piloci przewidziani do służby w jednostkach bojowych.