Wacław Nestorowicz, Woliński, Kalina (ur. 14 czerwca 1891 w Chorą­życach lub Mińsku Litewskim, zm. 9 paź­dziernika 1969 w Białogardzie) – polski wojskowy, podpułkownik.

Życiorys Urodził się bądź w majątku Chorą­życe, w powiecie Borysów, bądź w Mińsku Litewskim 14 czerwca 1891 roku. Ojciec Stanisław, matka Jadwiga z Owłoczymskich. Szkołę realną ukończył w Smoleńsku, zdając w 1908 roku maturę. Następnie uczył się w Szkole Mierniczej w Pskowie. Przez dwa semestry studiował w Moskiewskim Instytucie Agronomicznym.

Po wybuchu I wojny światowej Nestorowicz został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego. Najpierw w 76. rezerwowym batalionie piechoty w Tule, a potem w Michajłowskiej Szkole Ar­tylerii w Piotrogrodzie. Szkołę ukończył wiosną 1916 roku. Walczył na terenie Wołynia, potem Mołda­wii Zachodniej i w Besarabii. Od 1917 roku należał do Związku Wojskowych Po­laków. Służbę zakończył w stopniu podporucznika, odznaczony Orderem św. Stanisława III stopnia z mieczami i kokardą.