Wacław Nestorowicz, Woliński, Kalina (ur. 14 czerwca 1891 w Chorążycach lub Mińsku Litewskim, zm. 9 października 1969 w Białogardzie) – polski wojskowy, podpułkownik.
Życiorys Urodził się bądź w majątku Chorążyce, w powiecie Borysów, bądź w Mińsku Litewskim 14 czerwca 1891 roku. Ojciec Stanisław, matka Jadwiga z Owłoczymskich. Szkołę realną ukończył w Smoleńsku, zdając w 1908 roku maturę. Następnie uczył się w Szkole Mierniczej w Pskowie. Przez dwa semestry studiował w Moskiewskim Instytucie Agronomicznym.
Po wybuchu I wojny światowej Nestorowicz został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego. Najpierw w 76. rezerwowym batalionie piechoty w Tule, a potem w Michajłowskiej Szkole Artylerii w Piotrogrodzie. Szkołę ukończył wiosną 1916 roku. Walczył na terenie Wołynia, potem Mołdawii Zachodniej i w Besarabii. Od 1917 roku należał do Związku Wojskowych Polaków. Służbę zakończył w stopniu podporucznika, odznaczony Orderem św. Stanisława III stopnia z mieczami i kokardą.