Od marca 1918 roku był w szeregach 2. dywizjonu artylerii ciężkiej II Korpusu Polskiego pod dowództwem Józefa Hallera. W bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł. 1 grudnia 1918 roku zgłosił się do Wojska Polskiego w Warszawie. Ukończył kurs Oficerskiej Szkoły Artylerii w Rembertowie. Jako młodszy oficer wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Był w szeregach I dywizjonu 1. pac Legionów. Walczył pod Lidą, Słuckiem i Dyneburgiem. W wyprawie kijowskiej zasłynął pod Browarami w 1920 roku, również w bitwie nad Niemnem. Był dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.
Po wojnie był dowódcą baterii w Modlinie w stopniu porucznika. Urlopowany we wrześniu 1921 roku. Zamieszkał w Łomży, pracując jako mierniczy. Ożenił się w kwietniu 1923 roku. Od kwietnia 1925 roku był zatrudniony w Powiatowym Urzędzie Ziemskim w Łomży. Był aktywny społecznie, należąc do: Związku Oficerów Rezerwy RP, Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej oraz Stowarzyszenia Właścicieli Nieruchomości. Przesłanki wskazują na zaangażowanie Nestorowicza po stronie Stronnictwa Narodowego. Został odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości oraz Medalem Niepodległości w 1933 roku.