Do wszystkich kanonicznych morderstw Rozpruwacza doszło wczesnym rankiem podczas weekendu lub krótko przed nim, na początku lub końcu miesiącaDaily Telegraph, 10 listopada 1888, cytowany w Evans i Skinner, The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook, s. 339–340. Kolejne zabójstwa (z wyjątkiem Elizabeth Stride, podczas którego morderca mógł zostać spłoszonyNotatki Macnaghtena cytowane w Evans i Skinner, The Ultimate Jack the Ripper Sourcebook, ss. 584–587; Fido, s. 98) zdradzają coraz większą brutalność sprawcy, widoczną w rosnącej liczbie obrażeń ciała ofiar.
Przekonanie, że wszystkie pięć wymienionych tu morderstw popełniła jedna osoba, pochodzi już z dziewiętnastowiecznych akt sprawy RozpruwaczaCook, s. 151; Woods i Baddeley, s. 85. W 1894 r. Melville Macnaghten pełniący funkcję zastępcy komendanta londyńskiej policji oraz szef Departamentu Dochodzeń Kryminalnych (CID) zanotował: morderca z Whitechapel miał pięć ofiar – tylko pięć ofiarNotatki Macnaghtena cytowane w Cook, s. 151;