Powierzchnia hymenoforu u młodych okazów żółtooliwkowa, u starszych tabaczkowa lub bladoumbrowa z szarawym nalotem, przy dotknięciu brunatniejąca. Cechy mikroskopowe System strzępkowy dimityczno-trymityczny, wszystkie przegrody bez sprzążek, strzępki szkliste, słabo cyjanofilne, wszystkie nieamyloidalne, brązowe strzępki ciemnieją w KOH, ale poza tym nie zmieniają się. Górna część kontekstu złożona z jednego rodzaju strzępek (nie można rozróżnić strzępek generatywnych i szkieletowych), które są przeważnie grubościenne, matowobrązowe, rzadziej dość cienkościenne i jaśniejsze, o średnicy (1,5–)4–5(–6) µm, często spłaszczone, słabo septowane, czasami rozgałęzione. Wierzchołki strzępek na powierzchni szkliste, cienkościenne i łączące się w amorficzną błonkę. Strefa oddzielająca krustę o grubości 30–50 µm, zbudowana z gęsto upakowanych, skręconych, czerwonawo-brązowych, grubościennych strzępek zanurzonych w żywicznej matrycy.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Czyreń czarnoliniowy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.