Scena natomiast nawiązuje do autentycznego zjawiska napływu osadników żydowskich na ziemie polskie, uciekających z Europy Zachodniej po tamtejszych pogromach spowodowanych przygotowaniami do pierwszej krucjaty, co zaowocowało wędrówką Żydów na przestrzeni dziejów do XI wieku.
Inspiracją do datowania obrazu został odbyty w 1096 roku pogrom żydowski w jednej z najstarszych gmin żydowskich Europy Środkowej, znajdującej się w czeskiej Pradze.
Scena rozgrywa się przed katedrą romańską w Płocku, gród postrzegano ówcześnie jako stolicę kraju, istotnie będącą rezydencją Władysława Hermana od 1080 roku. Z prawej strony obrazu zobaczyć można ganek i dwudzielne okno (biforium), co składa się na fragment obrazu istotnie znajdującego się w XI wieku naprzeciw katedry.
Klęczący przed księciem Beniamin z Tudeli jest, jak wszyscy przedstawieni na obrazie, postacią autentyczną, lecz żyjącą około 100 lat po ukazanym wydarzeniu. Był on podróżnikiem żydowskim, zapewne kupcem wędrującym po Europie, który na dodatek prawdopodobnie nigdy nie dotarł na ziemie polskie, stanowi tutaj jednakowoż istotny element z uwagi na żydowską historię kulturalną.