handlującym groziła konfiskata towaru i wiza administracyjna (pieczątka w paszporcie oznaczająca zakaz wjazdu do Berlina, tzw. misiek). Mimo takich zagrożeń Polacy masowo przyjeżdżali na handel, głównie z powodu trudnej sytuacji materialnej, a także korzystnego kursu marki zachodnioniemieckiej względem złotego. Przykładowo sprzedaż 20 bluzek, które w Polsce kosztowały ok. 2 marki, dawało zysk równy miesięcznemu zarobkowi, ok. 40 marek. Przeciętny dzienny utarg wynosił 20 marek.
Pieniądze przywożono do Polski lub kupowano na miejscu elektronikę i tanią żywność w sklepach Aldi albo w sklepach z elektroniką w pobliżu Potsdamer Platz założonych przez Polaków. Towary te często trafiały na bazary i targowiska w Polsce. Handel skończył się po reformach Leszka Balcerowicza, kiedy zmieniły się relacje cenowe i przestał być opłacalny.