Dla Bruce’a Millera z magazynu PopMatters Atlas „wydaje się być naturalnym postępem [Halo]. Łącząc swój fortepian, elektronikę, gitary, wibracje i wokal ze smyczkami i saksofonem, tworzy [ona] swoją najbardziej lodowatą muzykę w historii, dźwięki, które mogą oszukać słuchacza, aby usłyszał coś statycznego, nawet jeśli stale się zmienia”. Zdaniem recenzenta na tej płycie istnieje pokrewieństwo z twórczością takich muzyków jak: Gavin Bryars, Harold Budd, Anna von Hausswolff (album All Thoughts Fly), a nawet z Acid Mothers Temple (druga połowa utworu „Blue Velvet Blues”).

Według Chrisa Richardsa z The Washington Post Atlas to „powolny, łagodnie urzekający, w dużej mierze instrumentalny nowy album, który sprawia wrażenie rygorystycznego, nieważkiego, cierpliwego i nastrojowego – głównie w tym sensie, że kompozytorka i producentka z Los Angeles wie, że nasze mózgi potrafią doświadczać wszelkiego rodzaju nastrojów, czasem nawet więcej niż kilku na raz”.