Jašy Bužinelowi z magazynu The Quietus muzyka albumu skojarzyła się ze sztuką przełomu XIX i XX wieku. Recenzent określił Atlas jako „akwarelową muzykę ambient” dając za przykład amerykański ruch artystyczny, tonalizm. Utwór „Late Night Drive” nasunął mu na myśl obraz Nokturn w szarościach i srebrze Jamesa Whistlera, widziany z okna samochodu. Słuchając „Reading the Air” wyobrażał siebie jako Williama Turnera malującego obraz Morze i niebo, zaś utwór „Chory Eros” skojarzył mu się z innymi dziełami Turnera, takimi jak Światło i kolor (teoria Goethego).
Jack Oxford z magazynu Clash ocenił, że Atlas to „zachęcająca odyseja, pozwalająca słuchaczowi docenić subtelne tekstury i zestawienie dźwięku akustycznego z cyfrowym. W pełni wartościowy odsłuch dla fanów ambientu, którzy cenią sobie narrację”.
Zdaniem Philipa Sherburne’a z magazynu Pitchfork album „definiuje duszny chaos. Raz po raz Halo powraca do tematów gęstości, zderzających się częstotliwości i pochmurnych kolorów.