W czasie pierwszej wojny światowej Włodzimierz Rewski został zmobilizowany i przydzielony jako radca prawny do wojskowego zarządu robót hydrotechnicznych Frontu Rumuńskiego. Po rewolucji lutowej 1917 służył jako ochotnik w polskiej formacji wojskowej w Odessie. Był prezesem Polskiej Rady Bezpieczeństwa Odessy. Jako wiceprezesem Polskiego Wojskowego Komitetu Wykonawczego Frontu Rumuńskiego w Odessie uczestniczył w I Ogólnym Zjeździe Związku Wojskowych Polaków w Piotrogrodzie w czerwcu 1917, na którym doszło do rozłamu i opuszczenia Związku przez zwolenników lewicy. Po rozłamie należał do grupy lewicy. W czasie odrębnych obrad tej grupy został wybrany na przewodniczącego sekcji statutowej, a z ramienia utworzonego przez grupę Komitetu Głównego Związku Wojskowych Polaków (Lewicy) był członkiem delegacji do ministra wojny i marynarki wojennej Rządu Tymczasowego, Aleksandra Kiereńskiego. Delegacja Komitetu Głównego naświetliła przebieg Ogólnego Zjazdu Wojskowych Polaków z własnego punktu widzenia i przedstawiła ministrowi wojny swój program. Delegacja uzyskała zwolnienie 17 polskich legionistów więzionych w Kijowie. W grudniu 1917 wziął udział w II Zjeździe Związku Wojskowych Polaków. którzy uznali Komitet Główny ZWPL w Moskwie.