Pitirim długo odmawiał przyjęcia urzędu, powołując się na swój podeszły wiek i chęć spędzenia reszty życia spokojnie, w monasterze.
Pitirim jako metropolita nowogrodzki, a następnie patriarcha kilkakrotnie prosił Aleksego I o uwolnienie Fieodosiji Morozowej i jej siostry Jewdokiji Urusowej z więzienia, do którego zostały wtrącone z powodu wspierania ruchu staroobrzędowego. Car konsekwentnie odmawiał. W 1673 r. w jego obecności odbyła się dysputa teologiczna między Symeonem Połockim a mnichem Epifaniuszem (Sławinieckim) na temat preegzystencji Ciała i Krwi Pańskiej. W kwietniu 1673 r. spisał nową wersję testamentu - pierwszą przygotował jeszcze jako metropolita nowogrodzki. Prosił o to, by pochowano go w monasterze Przemienienia Pańskiego i św. Eutymiusza w Suzdalu oraz o to, by car nadal opiekował się nowogrodzkim soborem Mądrości Bożej.
Hierarcha zmarł po niepełnych dziesięciu miesiącach sprawowania urzędu. W okresie tym nie dokonał niczego znaczącego. Już w momencie wyboru Pitirim ciężko chorował i jeszcze w tym samym roku faktycznie oddał natychmiast zarząd Cerkwi w ręce metropolity nowogrodzkiego Joachima.
Pitirim został pochowany w soborze Zaśnięcia Matki Bożej na Kremlu moskiewskim.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Patriarchowie moskiewscy i całej Rusi Kategoria:Metropolici kruticcy Kategoria:Zmarli w 1673 Kategoria:Zakonnicy Monasteru Nowospasskiego Kategoria:Biskupi nowogrodzcy Kategoria:Ludzie urodzeni w Suzdalu