w Związku Okręgowym Towarzystwa Szkoły Ludowej we Lwowie (1910-1911), w Towarzystwie Nauczycieli Szkół Wyższych i Lidze Narodowej (od około 1914).

W trakcie I wojny światowej został ewakuowany do Brna. W 1917 uzyskał stopień doktora filozofii na Uniwersytecie Lwowskim, pisząc rozprawę pod kierunkiem Wilhelma Bruchnalskiego nt. Collegium Nobilium pijarów w Warszawie. W okresie 4–22 listopada 1918 roku uczestniczył w walkach o Lwów.

W 1919 został wiceprezesem Związku Głównej Organizacji Narodowej Wschodniej Małopolski, a w 1920 został Radnym Rady Miasta Lwowa. Ponadto uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 240. pułku piechoty Armii Ochotniczej. Od 1921 pracował społecznie podczas sporządzania spisu ludności w Małopolsce Wschodniej. W latach 1922–1927 był posłem na Sejm z listy Związku Ludowo-Narodowego z okręgu nr 51. Jako poseł był członkiem sejmowej Komisji Odbudowy Kraju i Komisji Konstytucyjnej.