ten jest etap pomijany w przypadku produkowania masywnych prętów szklanych); wytworzenie koralików z prętów szklanych.
Techniki Ze względu na technikę wytwarzania weneckie szklane koraliki można podzielić na dwie kategorie: koraliki „ciągnione” i koraliki „nawijane” czyli perły lampowe. W obu przypadkach do ich zrobienia używa się gotowych prętów szklanych, odpowiednio pustych w środku lub masywnych. Dodatkową kategorię stanowią koraliki ze szkła dmuchanego. Koraliki „ciągnione” (conteria i chevron) Pierwsza kategoria koralików była robiona przez pocięcie na kawałki ostudzonych, cienkich prętów szklanych pustych w środku na całej długości, uprzednio wydmuchanych i uformowanych z porcji gorącego szkła. Następnie zaokrąglano ich końce w procesie ponownego ogrzewania. Gotowe koraliki sortowano według wielkości. W ten sposób produkowano bardzo drobne koraliki (conteria). Stosując znacznie bardziej skomplikowaną odmianę tej techniki wytwarzano niebiesko-biało-czerwone koraliki nazywane chevron lub rosetta. Niegdyś drobne koraliki i korale chevron były produkowane w wielkiej ilości na Murano, lecz obecnie nie są już wytwarzane z powodu wysokich kosztów. Koraliki „nawijane” czyli perły lampowe (perla a lume)