Według raportu z 1883 roku, wszystkie surowce ówcześnie wykorzystywane do produkcji szkła na Murano pochodziły z innych krajów: piasek z Dalmacji, soda z Anglii, a substancje barwiące głównie z Niemiec. W późniejszy raporcie, z 1917 roku, znalazła się informacja o imporcie piasku z Francji z Fontainebleau (ten rodzaj drobnego, białego piasku występował też w Norwegii, okolicach Rzymu i w Piemoncie). Do opalania pieców używano węgla, importowanego m.in. z Anglii.
Przed wybuchem I wojny światowej odlewnie szkła i manufaktury wciąż jeszcze zajmowały znaczną powierzchnię wyspy. W 1896 roku z Murano eksportowano drogą wodną koraliki do Afryki, Indii, Oceanii, Azji, Europy i obu Ameryk. Niektóre plemiona w Kongo i na terenie zachodnio-afrykańskich kolonii niemieckich używały koralików jako pieniędzy. Zapas gotowych koralików przechowywanych na wyspie wynosił 2 000 000 kilogramów. W 1917 roku wzrost cen surowców i węgla oraz trudności z zaopatrzeniem doprowadziły do znacznego zmniejszenia produkcji i zapasów. Nigdy jednak na Murano nie zaprzestano produkcji koralików, od kiedy została rozpoczęta, nawet w czasach kryzysu przemysłu szklarskiego, gdy produkcja innych przedmiotów ze szkła na wyspie prawie ustała.
Jeszcze w latach 50.