Nierzadkim widokiem na ulicach Wenecji były grupy kobiet i dziewcząt siedzących wspólnie na krzesłach w cieniu. Każda z nich, z drewnianym naczyniem przypominającym z wyglądu tacę (wł. sessola), wypełnionym kilkoma kilogramami drobnych koralików, trzymanym na kolanach, zręcznie nawlekała korale na nici, jednocześnie przy tym plotkując lub śpiewając pieśni ludowe. W jednej ręce kobieta trzymała do 24 cienkich długich igieł z otworem na nitkę, podobnie jak w przypadku igły do szycia. Igły ułożone w formie wachlarza były wpychane do naczynia z luźnymi koralikami, póki koraliki nie pokryły prawie całej długości każdej igły, po czym przesuwano je na doczepione do igieł bawełniane nici. Następnie układano igły ręcznie na kształt rozłożonego ogona pawia i ponownie nabierano na nie luźne koraliki z naczynia. Ponawlekane na nici koraliki były łączone w pęczki o określonej liczbie nici i pakowane do pudełek, co czyniło je gotowymi do transportu. Kobiety i dziewczęta siedzące na zewnątrz domów i nawlekające przez cały dzień koraliki można było spotkać w Wenecji jeszcze w pierwszej połowie XX wieku.