Dzielone są na dwie grupy: mięśnie łączące z otoczeniem (zewnętrzne) swój przyczep początkowy mają na kości, kończą się zaś wewnątrz języka. Ich zadaniem jest zmiana położenia całego narządu. Zalicza się do nich mięsień bródkowo-językowy (łac. musculus genioglossus) – wysuwa nasadę języka do przodu, przyciska do dna jamy ustnej i pociąga kość gnykową i nagłośnię do przodu, mięsień rylcowo-językowy (łac. musculus styloglossus) – pociąga język ku tyłowi i ku górze, pochyla grzbiet języka na bok i uczestniczy w połykaniu, mięsień gnykowo-językowy (łac. musculus hyoglossus) – pociąga język ku dołowi i tyłowi, cofając tym samym wysunięty język do jamy ustnej. mięśnie własne języka (wewnętrzne); swoje przyczepy wywodzą z łącznotkankowych składników samego języka. Ich rolą jest zmiana kształtu narządu. Są to mięśnie: mięsień podłużny górny (łac. musculus longitudinalis superior) – skraca i poszerza język, unosi jego koniec do góry, mięsień podłużny dolny (łac. musculus longitudinalis inferior) – skraca język, opuszcza koniec języka wysuniętego, mięsień poprzeczny języka (łac. musculus transversus linguae) – zwęża język, wypukla i wpukla go tworząc rynienkę, mięsień pionowy języka (łac.