Teoria ergodyczna (stgr. εργον, ergon – "praca", οδος, odos – "droga") jest dziedziną matematyki zajmującą się ergodycznymi układami dynamicznymi. W najszerszym rozumieniu, teoria ergodyczna zajmuje się analizą jakościową działań grupowych na przestrzeniach (takich jak topologiczne, metryczne czy rozmaitości). Ważne jest, aby każde działanie zachowywało konkretną strukturę przestrzeni.

Historia Pojęcie "ergodyczności" jako pierwszy wprowadził Boltzmann, aby opisać hipotezę dotyczącą działania na powierzchni energii potencjalnej. Niech będzie hamiltonianem, typem występującym w mechanice statystycznej. jest wówczas powierzchnią energii. Oznaczając przez stan punktu układu po czasie , Boltzmann przypuszczał, że dla każdego i orbita będzie równa całej powierzchni. Zdanie to nazwał hipotezą ergodyczną. Hipoteza ta okazała się jednak być fałszywa.

W matematyce, pierwsze twierdzenia bliskie ogólnym wynikom ergodycznym dotyczyły rozmieszczenia ciągu (część ułamkowa) dla niewymiernej w przedziale . Powiemy, że jest rozmieszczony jednostajnie na , jeśli dla dowolnych , zachodzi

.