W latach 1909–1910 Bohl, Sierpiński i Weyl udowodnili niezależnie od siebie jednostajne rozmieszczenie ciągu . Pierwsze dowody były elementarne, korzystały jedynie z analizy fourierowskiej. Niedługo później, w 1916 Weyl sformułował twierdzenie mówiące, że dowolny ciąg o wyrazach w przedziale jest rozmieszczony jednostajnie wtedy i tylko wtedy, gdy dla dowolnej funkcji , całkowalnej w sensie Riemanna zachodzi

.

Twierdzenie to ma faktyczny charakter ergodyczny – szereg po lewej stronie możemy traktować jako "średnią w czasie", a całkę po prawej jako "średnią w przestrzeni". Funkcja ma okres równy 1. Zgodnie z teorią Fouriera, każdą funkcję okresową można wyrazić jako kombinacja liniowa specjalnych funkcji okresowych dla . Weyl skorzystał z tej obserwacji, aby poprzedni warunek zastąpić przez

dla dowolnego . Powyższe pozwoliło mu udowodnić kolejne twierdzenie.

Twierdzenie (Weyla o jednostajnym rozmieszczeniu wielomianów). Niech będzie danym wielomianem o współczynnikach rzeczywistych. Jeśli przynajmniej jeden ze współczynników jest niewymierny, to ciąg jest rozmieszczony jednostajnie na .

W 1931 r. Koopman opublikował krótki artykuł o znaczących obserwacjach. Jeśli jest odwracalne i zachowuje miarę w przestrzeni , to operator zdefiniowany na (przestrzeni funkcji całkowalnych z kwadratem) poprzez jest unitarny.