Wraz z rozwojem dzielnicy żydowskiej powstała potrzeba wybudowania drugiej, nowej synagogi. Prawdopodobnie została wzniesiona na początku XV w. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1411. Była zlokalizowana w obrębie tego samego kwartału ulic, w głębi posesji przy ulicy Żydowskiej. Od starszej sąsiadki oddzielał ją pas cmentarza. Była także gotycką, murowaną budowlą, podobną do pierwszej bóżnicy, ale najprawdopodobniej trochę mniejsza. Orientowana. Jej aron ha-kodesz także był ulokowany w przybudówce wybudowanej po stronie wschodniej. Średniowieczne źródła na temat obu bóżnic często je myliły.
W XV w. obiekty żydowskie były sukcesywnie wykupywane. W 1369 Lewko, królewski bankier, został właścicielem dwóch kolejnych nieruchomości w rejonie ulicy Żydowskiej, w tym domu przy ulicy Wiślnej, obok dworu biskupiego i kościoła Franciszkanów, a także domu przylegającego do kamienicy Szczepana Pęcherza z Rzeszotar. Ten drugi dom był położony u zbiegu ul. Żydowskiej i współczesnej ul. Jagiellońskiej. Od 1400 jeden z dwóch budynków Szczepana Pęcherza usytuowanych przy skrzyżowaniu wspomnianych ulic został wykupiony przez Władysława Jagiełłę za cenę 600 grzywien, by zaczął służyć jako siedziba pierwszego uniwersyteckiego kolegium (później wzniesiono tam budynek akademii, który wchłonął część wcześniejszych zabudowań).