104–118..
I wojna światowa Po wybuchu I wojny światowej w 1914, po przymusowym zamknięciu szkoły w Kruszynku Jadwiga Dziubińska przybyła do Warszawy, gdzie pracowała w Polskim Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny. W maju 1915 wyjechała do Rosji w „najdłuższą podróż swego życia”. W latach 1915–1917 z ramienia PTPOW dostarczała odzież, żywność, organizowała pomoc lekarską dla Polaków – jeńców i uchodźców wojennych. Objeżdżając obozy syberyjskie niosła więźniom słowa otuchy, zachęcała zesłańców do organizowania się i zakładania kół samopomocy.
W niepodległej Polsce Jesienią 1918 powróciła do Polski. Zaangażowała się w działalność Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie”, w którym była członkinią Komisji Rewizyjnej (1921) oraz Zarządu Głównego (1921–1923, 1927–1931). Z ramienia stronnictwa została 25 stycznia 1919 posłanką do Sejmu Ustawodawczego z włocławskiego okręgu wyborczego. Pracowała w trzech komisjach: oświaty, ochrony zdrowia i opieki społecznej. W komisji oświaty wykazywała największą aktywność, szczególnie w przygotowaniu projektu ustawy o ludowych szkołach rolniczych. Projekt w lipcu 1920 został przyjęty przez Sejm. Jadwiga Dziubińska, wraz z innymi przedstawicielami komisji sejmowej jeździła po Polsce, typując majątki ziemskie do założenia szkół rolniczych.