W marcu 1922 pojawiła się w Starym Brześciu i uczestniczyła w wytyczeniu ziemi z państwowego majątku pod budowę szkoły. Drugą częścią jej aktywności w tym czasie była działalność na rzecz repatriacji Polaków z Rosji. Po 1918 publikowała w tygodniku „Wyzwolenie”, organu PSL „Wyzwolenie”.

Po 1922 wycofała się z życia politycznego i ponownie zajęła się krzewieniem oświaty. Prowadziła Instytut Oświaty i Kultury im. Stanisława Staszica. Jego celem było „budzenie i ogniskowanie wszelkich poczynań oświatowych i kulturalnych ludzi na całym obszarze Rzeczypospolitej oraz krzewienie zasady wolności obywatelskiej”. W 1925 brała udział w pracach Państwowej Rady Rolniczej, jako przedstawicielka ludowych szkół rolniczych. W 1927 stworzyła Seminarium dla Nauczycielek Szkół Rolniczych, wraz z Uniwersytetem Ludowym w Sokołówku. Była rzeczniczką organizowania różnych form dokształcania młodzieży wiejskiej. Uczestniczyła także w kształtowaniu programów kształcenia uniwersytetów ludowych prowadzonych przez Centralny Związek Młodzieży Wiejskiej, a po rozłamie w tej organizacji w 1928 współpracowała ze Związkiem Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”.