Kiedy ukończył 18 lat, został powołany do formacji „Służba Polsce” i skierowany do Warszawy, gdzie pracował przy odgruzowywaniu miasta zniszczonego w czasie II wojny światowej. Tu zetknął się z kapucynami, którzy mieli swój kościół Przemienienia Pańskiego przy ul. Miodowej 13.
W liście z 21 października 1951 adresowanym do komisarza prowincjalnego kapucynów w Warszawie napisał, że chce służyć Maryi i prowadzić życie na wzór świętego Franciszka. Do ich postulatu został przyjęty w grudniu 1951 w klasztorze w Zakroczymiu, gdzie pomagał chorym braciom oraz uczył się stolarstwa pod kierunkiem Antoniego Panasiuka. Nowicjat rozpoczął 14 sierpnia 1952 w klasztorze w Nowym Mieście nad Pilicą, gdzie przyjął imię zakonne – Kalikst. Pierwsze śluby zakonne złożył 27 sierpnia 1952 w kościele św. Kazimierza w Nowym Mieście i pozostał w klasztorze przez kilka miesięcy, pomagając w kuchni. Następnie został przeniesiony do klasztoru w Zakroczymiu, gdzie 27 sierpnia 1956 złożył profesję wieczystą. Prawie od początku posługi zakonnej, niemal we wszystkich klasztorach do których był przeznaczany, mając uzdolnienia manualne i konstrukcyjne, przetwarzając powierzony materiał, kierując się pomysłowością pracował jako stolarz. Jedną z jego pierwszych prac była nastawa ołtarzowa do kościoła kapucynów świętych Piotra i Pawła w Serpelicach.