W Warszawie wykonał drewnianą kruchtę do kościoła zakonnego przy ul. Miodowej. W latach sześćdziesiątych XX w. rozpoczął budowę stropów nowych kapucyńskich klasztorów, a jego pierwszym dziełem był strop kościoła św. Piotra Apostoła i św. Franciszka z Asyżu w Krynicy Morskiej, a następnie prace w kościele św. Wawrzyńca w Lubartowie. Pozostał prostym, pokornym, skromnym bratem mniejszym, a współbratom mówił:
Miał szczególne nabożeństwo do włoskiego współbrata św. ojca Pio z Pietrelciny. W trakcie swego życia zakonnego przebywał w klasztorach prowincji warszawskiej: Zakroczymiu, Lublinie – dzielnica Śródmieście (klasztor przy kościele św. Piotra i Pawła), Lubartowie oraz w Lublinie przy Al. Kraśnickiej 76 w dzielnicy Konstantynów, gdzie od 1 maja 1981 pomagał przy budowie kościoła i klasztoru oraz ich wyposażeniu. Wykonał wszystkie okna i drzwi w kościele oraz ogromny drewniany sufit z modrzewia syberyjskiego. W klasztornym ogrodzie miał swoją pracownię stolarską, popularnie nazywaną „Kalikstówką”. W ostatnich latach życia ciężko chorował przez kilka miesięcy, przechodząc chorobę nowotworową. Przebywając w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Lublinie przy Al. Kraśnickiej 100, przyjął 18 marca 2013 z rąk kapelana szpitalnego o.