Podczas polowania uistiti dżunglowa porusza się powoli, przeszukuje martwe liście i humus u podstawy epifitów, zagląda pod liście w poszukiwaniu zwłaszcza pasikoników. Okazjonalnie tylko schodzi na dno lasu, by przeszukiwać sterty opadłych tam liści, zazwyczaj bowiem żeruje wyżej, w gęstej roślinności. Potrafi wykorzystywać wypłaszające inne owady mrówkowate Eciton burchelli cupiens, pozostając przed początkiem ich szeregów i wyłapując uciekającą zdobycz.
Proponowano, że uistiti dżunglowa występuje sympatrycznie z uistiti czarnoogonową, co nie zyskało potwierdzenia, a następnie zaproponowano ponownie.
Zagrożenia i ochrona W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów (IUCN) uistiti dżunglowa została zaliczona do kategorii LC (gatunek najmniejszej troski). Organizacja pierwszy raz dokonała oceny jeszcze w 1990 jako Callithrix humeralifer intermedius, traktując go jako podgatunek niedostatecznie poznany. 4 lata później, uznając go już za osobny gatunek w rodzaju Callithrix, uznała go za narażony na wyginięcie (VU). W 1996 obniżono klasyfikację do niższego ryzyka wyginięcia (LC). Jako gatunek najmniejszej troski (LC) klasyfikowano ją w 2000 i 2003, podobnie w 2008, kiedy to IUCN uznała przeniesienie do rodzaju Mico.