Współpracował z Filharmonią Warszawską i chórem „Lutnia”, organizował koncerty, w 1894 roku był członkiem komitetu budowy pomnika Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli. Był współorganizatorem pierwszej polskiej wystawy muzycznej w Warszawie w 1888 roku, wydając Katalog rozumowany pierwszej polskiej Wystawy Muzycznej 1888 (Warszawa 1888, przekł. rosyjski Warszawa 1888).

Zajmował się badaniami historycznymi nad muzyką polską, nie miał jednak formalnego wykształcenia muzykologicznego i jego prace pomimo dużego znaczenia wykazują brak metody naukowej. Był autorem pracy Dzieje muzyki polskiej w zarysie (wyd. Lwów 1907), będącej pierwszym tego typu opracowaniem syntetycznym. W trakcie swoich poszukiwań w archiwach i zbiorach prywatnych odnalazł liczne zabytki XVI- i XVII-wiecznej muzyki polskiej, w tym utwory Wacława z Szamotuł, Marcina Leopolity i Jacka Różyckiego. Wydał zbiór Śpiewy chóralne kościoła rzymsko-katolickiego zebrane z zabytków muzyki religijnej polskiej z XVI i XVII wieku (Warszawa 1890) oraz pracę Pieśń Bogurodzica pod względem historyczno-muzycznym (Warszawa 1903). Opracował szereg haseł biograficznych do „Album biograficzne zasłużonych Polaków i Polek wieku XIX” (Warszawa 1901–1903) i „Wielkiej encyklopedii powszechnej ilustrowanej” (Warszawa 1890–1914).