Osobno wydał biografie Fryderyka Chopina (Warszawa 1914) i Stanisława Moniuszki (Warszawa 1914). Jako publicysta muzyczny akcentował znaczenie tradycji w twórczości, krytykując współczesnych polskich kompozytorów za odchodzenie od tematyki ludowej i narodowej oraz zbytnie uleganie wpływom zagranicznym. Zgromadził jeden z największych w Polsce (3000 tytułów, w tym 650 rękopisów) zbiorów zabytków muzycznych, w skład którego wchodziły dokumenty, rękopisy i druki nut, traktaty muzyczne i instrumenty. Kolekcja Polińskiego podczas II wojny światowej uległa rozproszeniu.
Zajmował się także komponowaniem, napisał m.in. dwie msze czterogłosowe, Hymn do Boga na 5 głosów a cappella i Pieśń do Matki Bożej na głos i orkiestrę lub głos i fortepian. Utwory te nie mają większego znaczenia, widoczne są w nich braki znajomości techniki kompozytorskiej.
Ożenił się z Wandą Adelstein, córką Karola Adelsteina, przedsiębiorcy branży żelaznej żydowskiego pochodzenia. Jego synem był biolog Władysław Poliński. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 47-6-10).
Przypisy